Dag 2,3,4

Dag 2

Voordat ik ga vertellen wat ik allemaal heb gedaan, moet ik gewoon even kwijt dat het hier echt super lekker weer is. Het is hier nu najaar, maar het voelt voor ons als zomer. We lopen tot ’s avonds laat in een T-shirtje, en we balen dat we geen korte broek aan kunnen doen ivm de kledingsgebruiken. Vandaag was het overdag ongeveer 28 graden. Een heerlijke temperatuur om door Marokko te reizen.

Vannacht heb ik erg goed geslapen, maar daar was ik dan ook wel aan toe na de reis en kennismaking. Ik ben zelfs niet wakker geworden van de moskee om 5 uur ’s ochtends. Het blijkt maar weer eens dat ik slaap als een blok.

Vandaag zijn we met de groep een waterzuiveringsinstallatie en regenwaterbassins gaan bezoeken. Deze eerste twee weken neem ik deel aan het Wetskills programma. In het kader van dit programma zullen we de eerste dagen verschillende locaties bezoeken waar case studies worden geïntroduceerd. Deze case studies zullen we behandelen, en op 5 oktober geven we presentaties tijdens de Wereld Water Dagen in Casablanca. Hierbij vertellen we over onze visie op de problemen, en onze ideeën over oplossingen.

Het vertellen van onze oplossingen wordt nog een hele klus. We zijn hier namelijk maar studentjes, en gezien de traditionele gebruiken van hiërarchie is het erg moeilijk om project leiders en ingenieurs te overtuigen van nieuwe ideeën en fouten of misopvattingen in hun plannen. Je kunt niet zomaar zeggen dat ze fout zijn. Je moet ze subtiel bewerken totdat ze overtuigt zijn.

Dat is überhaupt iets wat me hier erg opvalt. Respect voor ouderen is heel groot. Als een oudere man het raampje in de trein dicht doet, waardoor het een sauna wordt binnen, zal niemand het wagen om zelfs maar te vragen of het raampje weer open mag. Ook familie gevoel is hier heel groot. Vooral als je het platteland bezoekt komt dat sterk naar voren. En de vrouwen worden hier veelal nog als minderwaardig gezien. Mannen schudden vaak vrouwen niet eens de hand, en vrouwen durven niet eens te praten in het bijzijn van mannen.

Gelukkig zijn de vrouwelijke studenten van de Marokkaanse groep die ons vergezelt een stuk liberaler. Zij behoren dan ook tot de groep hoger opgeleiden, het deel van de bevolking die een stuk vrijer en moderner leeft. Zij gaan zelfs mee naar het café en de discotheek.

Iets anders wat me hier opvalt is dat ze echt super, super veel eten. Minimaal 2 uitgebreide warme maaltijden per dag. Daarnaast ook veel zoet gebak tijdens de thee en op elk ander moment van de dag. En gewoon even een broodje smeren voor de lunch, of picknicken is echt geen maaltijd voor hun. Dat weigeren ze gewoon.

Maar terug naar de tweede dag. We hebben het gebied van Sidi Taibi bezocht. Hier zijn ze bezig met een innovatief project voor regenwateropvang en afvalwaterzuivering. Dit alles om een internationaal natuurgebied te beschermen aan de rand van de zee. Dit natuurgebied is wonderbaarlijk. Het is een groot zoet water meer, met een impermeabele grondlaag aan de kant van de zee, waardoor er geen brak water in komt. Het meer is echter in gevaar door de grondwater daling en de huidige droogte in Marokko. Vandaar deze innovatieve oplossingen.

Ook zijn we een ander meer gaan bezoeken aan de rand van Kenitra. Dit meer was vroeger erg vervuild, het water was gewoon zwart. Na veel onderzoek hebben deskundigen eindelijk de overheid kunnen overtuigen dat er iets moest gebeuren. Nu hebben ze het probleem “opgelost”. Vroeger waren er 13 riolen, uit een illegaal gebouwde wijk van Kenitra die hun afvalwater loosden in het meer. Er is nu een ondergronds kanaal aangelegd, dat het water uit de riolen opvangt, en daarna loost in een rivier een stukje verderop, ongezuiverd. Hiermee is het probleem dus “opgelost”…

Het meer heeft ondertussen blauw water, maar heeft nog steeds last van vervuiling. Er zijn namelijk ook een aantal landbouwvelden omheen, die al hun pesticiden in het water lozen. En er wordt nog steeds afval gedumpt aan de randen van het meer. Gelukkig voor de bevolking is de bodem van het meer bedekt met een dikke laag ondoordringbare klei (smectiet voor de kenners), die vele zware metalen opneemt. Dit is maar goed ook, aangezien er in dit gebied ook gewoon water wordt opgepompt voor drinkwater. (Niet dat dit water nog heel gezond is!)

Dat is ook iets wat me erg opvalt. Marokko ziet er uit als 1 grote vuilnisbelt. De steden zijn nog redelijk schoon, maar zodra je ze uitrijdt, kom je het afval al tegen. En dan ligt het ook overal. Zelfs in natuurgebieden etc. Als ze iets willen gaan verbeteren hier, moeten ze beginnen met afval zuivering en verwerking.

Dat was het voor vandaag. Voor meer verhalen omtrent het Wetskills programma, kun je ook onze blog lezen op www.waterkanaal.nl/blog

Dag 3

Op de derde dag zijn we op excursie naar Khemisset (spreek uit: Gemiesset) geweest. Hier hebben we een stuwmeer, de dam en een waterzuiveringsinstallatie bezocht. We werden allereerst ontvangen in het kantoor van de directeur van de plaatselijke ONEP. Hier kregen we een presentatie over de watervoorziening in het gebied, en haar problemen.

Tijdens de presentatie werden we volgepropt met koekjes en thee. En nee zeggen tegen eten is geen optie hier in Marokko. Dit had tot gevolg dat we daarna allemaal in de bus zaten met een enorme sugar kick. De thee is hier namelijk erg sterk, en daarom stoppen ze standaard al een stuk of 4 klontjes suiker per kopje in de pot.

Gedurende de reis naar de dam en de waterzuiveringsinstallatie hebben we ons busje dan ook omgedoopt tot de PARTYBUS! De suiker gaf ons genoeg energie. En aangezien we ’s avonds naar een karaoke bar zouden gaan, waren we al druk aan het zingen en oefenen. Na de lunch in een wegrestaurant zijn we nog naar een klein dorpje in de middle of nowhere geweest. Hier werd ons vertelt hoe het water eenmaal wordt verdeeld als het is aangekomen bij het dorp. Ook kregen we hier nog meer thee en gebak. De Marokkaanse gastvrijheid is enorm. Echt iets wat je in Nederland niet tegenkomt.

Met nog een sugar kick zijn we de bus ingestapt en terug naar Rabat gereden. Terug in Rabat was het plan om naar een karaoke bar, genaamd Thank God It’s Friday’s, te gaan. Daar aangekomen bleek echter dat ze net deze week hadden besloten om het een weekje niet te doen. Een domper dus. Toen zijn we op een terrasje gaan zitten en hebben daar wat gedronken.

Dag 4

Vandaag was de laatste dag van excursies. We zijn het waterstelsel van Casablanca gaan bekijken. Door de grote verstedelijking (6 miljoen inwoners!) kan het water bij regenbuien niet meer de grond in en zijn er regelmatig grote overstromingen. Ondertussen is er voor een groot deel van de stad een ondergronds afvoerstelsel aangelegd om het regenwater af te voeren. Aangezien het regenseizoen hier nog lang niet is begonnen, konden we het stelsel betreden. Gewapend met labjassen, handschoenen en helmen klommen we het riool in en hebben daar een rondleiding gehad. Na afloop kregen we te horen dat we de eerste mensen waren die hier, buiten de arbeiders en ingenieurs, ooit waren geweest. Best wel cool eigenlijk.

Op de heenweg was het trouwens wel een bende. De chauffeurs van de busjes bleken de weg toch niet helemaal te kennen in Casablanca. Dit had tot gevolg dat we in plaats van 1,5 uur wel 3 uur onderweg waren. Gelukkig hadden ze daar geen last van op de terugweg. Die was lekker kort.

Na het bezoek aan het riool, was het tijd om te lunchen. Omdat onze begeleiders zo geen plek wisten waar we het beste heen konden gaan, zijn we uiteindelijk met alle 25 man gaan eten bij de McDonalds. Gezien de grootte van de groep, kwamen ze aan tafel de bestelling opnemen. Echt handig, dat moeten ze in Nederland ook gaan doen!

Na de lunch hebben we nog een rondrit gehad door de oude, nu droge, rivierbedding, die ooit Casablanca’s grootste waterleverancier was. Niet te geloven dat ze die helemaal volbouwen. Geen wonder dat er van tijd tot tijd overstromingen plaatsvinden in dat gebied.

Terug in Rabat hebben we pizza gegeten bij het Nimar, het Nederlands Instituut Marokko. Deze organisatie heeft bijna alle excursies en eigenlijk het hele project geregeld. Hier heb ik ook contacten gelegd, waardoor ik maandag waarschijnlijk bodem en hoogte kaarten kan ophalen bij een cartograaf hier in Rabat, voor mijn onderzoek in Assoul.

In het Nimar waren ook een heleboel computers aanwezig, die dan ook veelvuldig zijn gebruikt door de Nederlandse studenten voor email en andere sociale aangelegenheden. Ester heeft zelfs nog met haar vriendje (beter gezegd verloofde sinds afgelopen zondag) geskyped. Terug in het hotel was iedereen zo moe, dat er ’s avonds niets meer is gedaan dan slapen, slapen en nog eens slapen.

Reacties 5

Joris 01-10-2010 22:16

Je ammuseerd je wel daar in Marokko lees ik zo.

maar we gaan bij McDonald's geen bestellingen opnemen aan tafel. Het is een fastfoodrestaurant, geen lunchroom!

Nathalie 02-10-2010 01:11

"Gewapend met labjassen, handschoenen en helmen klommen we het riool in en hebben daar een rondleiding gehad." -->> ZIEN, ZIEN, ZIEN!

Pieter 02-10-2010 12:44

Wat Nathalie zegt... foto's willen we zien! Mét de smakelijke (of smerige ) details natuurlijk!

Maar uit de verhalen blijkt wel dat je je goed vermaakt. Hou dat vol!

Nathalie 02-10-2010 22:24

hee trouwens,
maak eens gebruik van de 'mijn reis'-functie die Aroundtheglobe je bied! Je ging er toch niet van uit dat ik enig idee heb waar al die plaatsen liggen???

Toffe foto's trouwens!

rob 03-10-2010 11:44

Ik begrijp dat je het heel erg druk hebt. Nauwelijks tijd hebt voor ontspanning en zo. Wel goed dat je uitgebreid verslag doet via deze blog. Ik hoop wel dat je meer foto's hebt gemaakt dan hier gepubliceerd. Kunnen we later de rest nog wel eens kijken. Geluk, sterkte en wijsheid. Tot de volgende blog.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer